ناتوانی نیروانیکس در رقابت با خدمات گسترده و قیمتهای پایین آمازون و مایکروسافت
استارتاپ نیروانیکس (Nirvanix)، که با نام اولیه استریملود توسط استیو ایورسون در سن دیگو، کالیفرنیا، تأسیس شده بود، به عنوان یکی از نخستین ارائهدهندگان خدمات ذخیرهسازی اینترنتی شناخته میشد. محصول اصلی این شرکت با عنوان مدیامکس در سال ۲۰۰۷ از آن جدا شد و با تغییر نام به نیروانیکس، به فعالیت خود ادامه داد.
اما دیری نپایید که در اوت سال ۲۰۰۸، این شرکت با یک بحران جدی مواجه شد که منجر به از دست رفتن اطلاعات حدود ۲۰,۰۰۰ کاربری گردید که برای حفظ دادههای خود هزینه پرداخت کرده بودند. نیروانیکس با رد مسئولیت مستقیم در این حادثه، تقصیر را متوجه شرکت تابعه خود، لینکآپ، که مسئول میزبانی برنامه و پایگاه داده بود، دانست.
در نهایت، با ادامه روند نزولی فعالیت شرکت، در تاریخ ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۳، نیروانیکس با اعلام پایان دادن به خدمات خود، به کاربران هشدار داد که تا ۳۰ سپتامبر همان سال فرصت دارند تا دادههای خود را از این سرویس خارج نمایند. این هشدار در تاریخ ۲۸ سپتامبر محقق شد و وبسایت شرکت به طور کامل غیرفعال گردید. در این میان، تیم آیبیام به کاربران در انتقال دادههایشان از زیرساختهای نیروانیکس یاری رساند. در اوایل اکتبر ۲۰۱۳، شرکت رسماً اعلام ورشکستگی نمود.
نیروانیکس از یک تیم مدیریتی بسیار مجرب و قدرتمند و همچنین پشتیبانی شرکتهای شناخته شده در صنعت برخوردار بود و پایگاه مشتریان نسبتاً بزرگی داشت که شامل سازمانهای معتبری در حوزههای اقتصاد، سلامت، رسانه و آموزش میشد. با وجود این مزایا، این استارتاپ در نهایت با شکست مواجه شد.
مدل کسبوکار نیروانیکس بر پایه ارائه فضای ذخیرهسازی با یک قیمت ثابت به ازای هر گیگابایت استوار بود. این رویکرد قیمتی، کار را برای مشتریان ساده میکرد، اما در بازاری که نیروانیکس مجبور به رقابت با غولهایی نظیر آمازون و مایکروسافت بود، که به طور مداوم قیمتهای خدمات خود را در رقابت با یکدیگر کاهش میدادند، نتوانست ارزش تمایزآفرینی برای این شرکت ایجاد کند.
علاوه بر این، تنها خدمتی که نیروانیکس ارائه میداد، فضای ذخیرهسازی صرف بود، در حالی که رقیبی مانند آمازون برنامهها و خدمات متنوع دیگری را به سرویس ذخیرهسازی خود اضافه میکرد و یک اکوسیستم جامع از خدمات زیرساختی را ارائه مینمود. به همین دلیل، نیروانیکس نتوانست به عنوان یک تأمینکننده جامع خدمات زیرساختی در بازار به رقابت بپردازد و در نهایت از گردونه رقابت کنار رفت.
از سوی دیگر، این شرکت هیچگاه جزئیات معماری زیرساختهای خود را به طور شفاف افشا نکرد و گمان میرفت که از نظر نرمافزاری از یک پایگاه نسبتاً کوچک برخوردار بوده و اساساً فاقد داراییهای معنوی (IP) قابل توجهی باشد. به علاوه، نیروانیکس در مورد جنبههای مهم سرویس خود و برآورده کردن نیازهای تعداد زیاد مشتریانش، به شرکایی مانند پانزورا متکی بود. اگرچه این شرکت نوآوریها و تواناییهای خاص خود را داشت، اما این موارد در مقایسه با رقبا کافی به نظر نمیرسید.
